Πολλοί υποστηρίζουν ότι, για να πάει μπροστά ένας ποδοσφαιρικός σύλλογος θα πρέπει να πλαισιώνεται από ανθρώπους που βρίσκονται για πολλά χρόνια κοντά σε αυτόν, και τον βάζουν πάνω από προσωπικά συμφέροντα και οφέλη. Από ανθρώπους, δηλαδή, που έχουν συνδέσει το όνομά τους, τις φιλοδοξίες τους αλλά και ένα κομμάτι της ζωής τους γύρω από ένα ποδοσφαιρικό έμβλημα, μια τοπική ποδοσφαιρική ομάδα.
Η αλήθεια είναι ότι και ο δικός μας σύλλογος ξεκίνησε με την ίδια περίπου προοπτική. Όταν το 2005 πάρθηκε η απόφαση να δημιουργηθεί μια νέα ομάδα, η οποία θα είχε ως πρωταρχικούς στόχους τη συνεργασία, το ομαδικό πνεύμα και τη σκληρή δουλειά, ένας μικρός πυρήνας ανθρώπων, με μεράκι για το ποδόσφαιρο, αποφάσισε να κάνει τα πάντα για να φέρει εις πέρας αυτή την αποστολή. Οι στόχοι επιτεύχθηκαν σχετικά γρήγορα και, λόγω της ξεχωριστής προσωπικότητας των ποδοσφαιριστών της ομάδας, της τεχνικής αλλά και της διοικητικής της ηγεσίας, ήρθε απρόσμενα κι ένας σημαντικός τίτλος. Το Κύπελλο Ήθους. Ένας τίτλος, ο οποίος σε αρκετές περιπτώσεις ξεπερνά σε αξία άλλα κύπελλα, καθώς αποδεικνύει το ήθος και γενικότερα το ποιόν των ανθρώπων.
Πέντε χρόνια μετά, τα πράγματα φαίνεται να βαίνουν προς το χειρότερο. Μια ομάδα χωρίς στόχους και με νέα άτομα κάθε χρόνο στη σύνθεσή της, προσπαθεί να αποκτήσει τη δική της ταυτότητα. Η αλλαγή στο ιδιοκτησιακό καθεστώς δημιούργησε έναν αέρα αισιοδοξίας, που όμως δεν έφερε κάποιο απτό αποτέλεσμα. Οι νέοι άνθρωποι είχαν και έχουν όραμα για τον Αστέρα και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Είναι, όμως, κατάλληλο και το υλικό που καλούνται να διαχειριστούν, προκειμένου να πετύχουν τους στόχους τους;
Τι θεωρείτε εσείς ότι πρέπει να αλλάξει;
